روش­های حفظ باروری

حفظ باروری به معنی ذخیره شانس باروری در آینده است. کاهش توان باروری علت­های گوناگونی دارد که برخی از آنها شناخته شده و برخی ناشناخته­ اند. گذشته از نقایص ارگانیک و بیولوژیک مرتبط با سیستم تولیدمثل، برخی شرایط نیز می­توانند فرایند تولیدمثل را متأثر یا مختل سازند؛ از جمله نارسایی زودرس تخمدان، برخی بیماری­های خود ایمنی و ژنتیکی، برخی روش­های پیشگیری از بارداری مانند وازکتومی، همچنین ازدواج در سنین بالا، بیماری­های بدخیم از عوامل مهم تهدیدکننده قدرت باروری محسوب می­شوند و روش­های درمانی بویژه شیمی درمانی و پرتو درمانی، با تخریب بافت­های تولیدمثلی، بر قدرت باروری مبتلایان اثر می­گذارند. با توجه به پیشرفت­های نائل شده در درمان سرطان­ها و افزایش طول عمر و بقای بیماران، افزودن بر کیفیت زندگی و کنترل عوارض بیماری از جمله حفظ قدرت باروری منطقی به نظر می­رسد این مسأله بویژه در مورد کودکان مبتلا به سرطان اهمیت بیشتری دارد.

 

روش­های حفظ باروری

  1. انجماد و نگهداری اسپرم: در زوج­های نابارور، قبل از اعمال جراحی دستگاه تناسلی مردان، قبل از درمان
    بیماری­های بدخیم و استفاده از شیمی درمانی، در مردانی که در تماس با سموم و مواد مضر و آلودگی­های شغلی و محیطی می­باشند و نیز مردانی که با افزایش سن با کاهش قدرت باروری مواجه می­شوند می­توان از این تکنیک استفاده کرد.
  2. انجماد بافت بیضه: در این روش از اسپرم­های موجود در بافت ذخیره شده، جهت لقاح آزمایشگاهی در آینده استفاده می­شود. ناباروری با علت مردانه (Make factor) به نحوی که انجام TESE تشخیصی را ضروری سازد، شایعترین علت استفاده از این روش است و فرد در صورت TESE مثبت بودن، بخشی از بافت بیضه را جهت اقدامات درمانی آتی، ذخیره می­کند.
  3. انجماد تخمک: این فرایند، منوط به تحریک تخمک­گذاری و سپس برداشتن (Pick up) تخمک­ها است. انجماد تخمک بدلیل احتمال افت کیفیت تخمک پس از ذوب شدن و کاهش میزان باروری پس از انتقال جنین­های حاصل از آن، بطور گسترده استفاده نمی­شود. بنابراین در زنان متأهل که امکان لقاح آزمایشگاهی و تشکیل جنین وجود دارد، انجماد جنین در اولویت است.
  4. انجماد بافت تخمدان: تکنیک جدید حفظ باروری در زنان است ولی هنوز در مراحل آزمایشگاهی و تحقیقاتی است. در زنان مبتلا به سرطان قبل از شروع درمان (شیمی­درمانی، پرتو درمانی)، قبل از درمان بیماری­های خود ایمنی، در زنانی با سابقه خانوادگی یائسگی زودرس، تمایل به بارداری در سنین بیش از ۳۵ سال و در زنان مجرد جهت حفظ باروری در سنین بالا می­توان از این روش استفاده کرد. انجماد بافت تخمدان و در نهایت بالغ­سازی فولیکول­های منجمد شده می­تواند به شیوه اتوگرافت یا زونوگرافت انجام شود. در روش اتوگرافت احتمال بازگشت سلول­های سرطانی و در روش زنو گرافت، احتمال انتقال ویروس از حیوان مورد استفاده به بدن فرد وجود دارد. روش IVM (In Vitro Maturation) که بلوغ آزمایشگاهی است برای پرهیز از عوارض ذکر شده، مطرح شده است.
  5. انجماد و نگهداری جنین: برای داشتن جنین باید به روش IVF که تقریبا به صورت روتین در مراکز نازایی انجام می گردد ابتدا از تخمک و اسپرم بدست آمده، جنین حاصل می گردد و سپس به روش خاص انجماد انجام می شود ولی این روش برای همه مفید نخواهد بود مانند کسانی که ازدواج نکرده اند و یا وقت کافی(معمولا سه هفته) برای شروع برنامه IVF ندارند.
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *