روش های درمان ناباروری(قسمت سوم)

لقاح خارج از رحمی

IVF که از آن با عنوان لقاح خارج رحمی یاد می​شود، یکی از شیوه​هایی است که برای درمان نازایی مورد استفاده قرار می­گیرد. در این شیوه لقاح خارج رحمی یا باروری در محیط آزمایشگاه انجام می​شود. این روش در شرایطی که لوله​های رحمی آسیب​دیده باشند یا اختلال در عملکرد آنها مشاهده شود از سوی متخصص به بیمار توصیه می‌شود. این شیوه نه تنها در مورد زنان مبتلا به مشکلات و اختلالات تخمدانی بلکه در برخی موارد درباره ناباروری​ها با علت مردانه نیز به زوج‌ها توصیه می­شود.

دیگر تکنیک­ها که گاهی اوقات در یک چرخه IVF استفاده می­شود، مانند:

 

میکرواینجکشن یا تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم (ICSI)

در شیوه میکرواینجکشن ، پیش از هر چیز تخمدان​ها توسط داروهای محرک تخمک​گذاری تحریک می​شود و پس از آماده‌سازی تخمک​ها یک اسپرم در شرایط آزمایشگاهی خاص به داخل تخمک تزریق می​شود و تقریبا پس از ۴۸ ساعت جنین‌های تقسیم شده و مناسب به داخل رحم زن انتقال داده می​شود. اغلب زمانی که کیفیت مایع منی مشکل دارد یا تعداد اسپرم ها اندک می باشد و یا اگر تلاش لقاح در طول چرخه IVF قبلی شکست خورده است استفاده می­شود.

انتقال تخم به داخل فالوپ (ZIFT)

انتقال جنین به لوله های رحمی است مراحل اولیه این روش شبیه به IVF است لقاح در آزمایشگاه رخ می­دهد و سپس جنین از طریق لاپاراسکوپی به لوله فالوپ منتقل می­شود.

انتقال گامت به فالوپ

(GIFT) شامل انتقال تخمک و اسپرم از طریق لاپاراسکوپی به لوله­های فالوپ زن است و لقاح در بدن زن رخ می­دهد.

 

لیزر هچینگ

 اطراف تخمک را لایه ای از جنس مولکول های قندی پروتئینی بنام زونا پلوسیدا پوشانده است. این لایه باعث محافظت تخمک و جنین می شود و پس از مرحله لقاح، یکی از عوامل هدایت جنین از لوله رحم به سمت رحم است که مانع جداشدن سلول های جنین از یکدیگر می شود. همچنین پس از وارد شدن یک اسپرم به تخمک ساختار آن چنان تغییر می کند که مانع ورود اسپرم های بعدی می شود. پس از رسیدن جنین به حفره رحم و تشکیل بلاستوسیست در روز پنجم پس از لقاح به طور طبیعی این لایه نازک شده و به کمک آنزیم هایی که از جنین و دیواره رحم ترشح می شوند پاره می شود. به این فرآیند پاره شدن، هچینگ گفته می شود تا امکان چسبیدن جنین و نفوذ آن به داخل دیواره رحم فراهم آید. در مواردی که لقاح آزمایشگاهی صورت می گیرد، بعضی عوامل مانع نازک شدن زوناپلوسیدا و پارگی آن در اثر آنزیم ها می شوند. اهم این عوامل عبارتند از: سن مادر، سطح FSH بالا در خون مادر و ضخیم شدن زوناپلوسیدا به علت شرایطی که محیط کشت به آن اعمال می کند. به همین دلیل محققان راه هایی را برای پاره کردن زوناپلوسیدا  به صورت مصنوعی ابداع کرده اند که یکی از آنها پاره کردن زونا پلوسیدا با لیزر می باشد.

تشخیص پیش از لانه گزینی جنین یا PGD

روش  PGD یکی از راه های غربالگری پیش از تولد برای تشخیص بیماری های ژنتیکی و تعیین وجود، عدم وجود یا تغییر در ژن یا کرومزوم خاصی، پیش از قرار گیری جنین در رحم است که بر روی جنین پیش از قرار گیری در رحم مادر، حتی گاهی بر روی تخمک پیش از لقاح انجام می شود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

دوست دارید به بحث ملحق شوید؟
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *